Spring naar inhoud

Wij zijn jouw ouders en jij bent ons kind

oktober 22, 2018

Geen automatische alt-tekst beschikbaar.

“Mag ik een knuffel van je?”, vraagt ze. En natuurlijk mag ze een knuffel, lang en warm. Zij is degene met wie ik vanaf het eerste moment het meeste contact heb. Hoe gaat dat? Daar gaat het niet over vandaag. Ik bezoek workshop familie-opstellingen van Gea Boschma en Marja Tol in Flow Plaza.

We beginnen in een kring. Veel mensen blijken elkaar eerder ontmoet te hebben. En ik heb blijkbaar als enige de instructies niet goed gelezen. Feit is dat ik als enige met m’n schoenen aan in de kring zit. En bij de lunch heb ik als enige geen boterhammen bij me in een broodtrommeltje. Maar het geeft allemaal niet. Ik bevind mij in een bad waar mensen elkaar vasthouden, kussentjes onder hun voeten leggen en onder dekentjes kruipen.

Er staat een vader en een moeder op de vloer en een dochter. De vader is dood of afwezig. De dochter heeft het moeilijk met haar moeder. Een beetje net alsof, natuurlijk, want we spelen het. En op enig moment komt de vraagsteller zelf ook op de vloer. ‘Hoe dat voelt’ is een veel gestelde vraag. En bijna ritueel klinken uitspraken als ‘wij zijn jouw ouders en wat er tussen ons speelt is van ons; daar heb jij niets mee te maken’ of ‘ik ben je vader en jij bent mijn kind’, ‘dankjewel dat je mijn last heb gedragen, maar het is mijn last en het is goed dat je ‘m weer bij mij legt’.

Zo behandelen we vier vragen van vier vraagstellers en denk niet dat de vragen concreet zijn. Maar de opstellingen zijn dat wel. De representanten voelen precies wat de vraagsteller verwacht zonder dat dit wordt ingefluisterd of voorgezegd. Ik ben de vader van dochters die het tempo waarin ik het vertrek van hun moeder als een voldongen feit heb geaccepteerd, niet hebben mee kunnen beleven, boos en verdrietig zijn en door mij onbegrepen. Ik ben het halfbroertje van een zus die de last van haar moeder is gaan dragen na het overlijden van haar vader. Ik resoneer mee met de moeder die vindt dat ze moet kiezen om wel of niet door te gaan met haar relatie en belast is met de wens het beter te zullen doen dan haar ouders. Ik voel veel emotie.

Het is leerzaam. Zelf werk ik eigenlijk alleen maar met taal. Maar de opstellingen zijn krachtig en ik zie hoe de in de mond gelegde uitspraken een rituele kracht in zich bergen en ankers kunnen slaan.

Tijdens de lunch spreek ik mijn ex van de ochtend en we hebben daadwerkelijk iets gemeen. Al was het maar het aantal van de drie dochters die wij in het echte leven hebben. Ook dat schept dan weer een band.

Doe ik nog een keer mee? Ja, ik denk het wel…

Advertenties

From → Uncategorized

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: