Spring naar inhoud

Door duinen en op strand

Noordzee storm schuim

foto René Louman

Maandag wandelde ik met M. een motorrijdster. Problemen op het werk, maar de echte vraag betrof het manipulatief gedrag van een mantelzorg behoevende ouder. Het weer zat mee.

Dinsdagochtend hielden we het onverwacht ook droog. K. vertelde over haar vakantie en hoe haar vertrouwen in mensen beschadigd was na haar ontslag. Maar zij was het niet die veranderd was, het bedrijf kwam in een andere fase.

Woensdag was het code Oranje. En met I. durfde ik niet tussen de bomen te lopen, dus gingen we naar het strand. Indrukwekkende zee, maar geen woord te wisselen. Gedwongen stilte-wandeling van drie kwartier tegen de wind in en toen omgedraaid. Dat ging beter en samen aan de koffie nog veel meer. Indrukwekkende problematiek wel.

Donderdag, met M. nakomertje in een groot gezin met een te vroeg gestorven vader, klets- en kletsnat geregend. Mooie inzichten over cynisme als wapen uit angst om te kort te komen. En of die ballast die je sinds het verlies van je zus nu alleen moet dragen, niet ook een gouden kroon kan zijn.

Vrijdag met B. interim manager, wisselvallig weer. Van alles over zaken die je in een relatie zoekt en niet zult vinden. Omdat je het in jezelf moet zoeken. Hoe je je dan terug kan trekken en dat weer tegen je werkt. En er dan altijd nog een nooduitgang zou moeten zijn… Dat je dat in elk geval erg graag wil!

 

Advertenties

Haptonomie

haptonomie

Omdat ik altijd al eens had willen weten wat haptonomie is, nam ik deel aan een kennismakingssessie van Eline Blom en Helen Gerritsen. Zij kennen elkaar van de terugkombijeenkomsten van de opleiding en versterken elkaar met intervisie en gezamenlijke promotie-activiteiten. Hè, waar ken ik dat van? Oh ja, van Wandelcoach Kennemerland!

Het werd een enerverende bijeenkomst! Al bij de eerste oefening vond ik Eline op mijn weg die haar bekendheid met lichamelijkheid en haar speelsheid etaleerde door mij de weg te versperren tot de stoel waarin ik wilde gaan zitten. Het eerste leerpunt was een feit: wat doe ik als iemand wil hebben wat ik wil? Antwoord: ik gun het de ander en neem genoegen met wat er voor mij overblijft.

Overigens bofte ik dat ik niet veroordeeld was tot de stoel waarop ik begon en belandde tussen de twee haptonomen, professionals tenslotte. En dat hielp bij de volgend oefening: stoelen bij elkaar en handen vast. Ik was meteen alert voor een gebed of toverspreuk of samenzang, maar het ging over temperatuurverschillen… Heb je warme handen, dan mag je (dank) ontvangen, bij koude handen leer je wat de vreugde van ontvangen is.

De volgende oefening was in tweetallen en ging over nabijheid. Wist ik dat er verschil zit tussen op iemand afstappen of iemand naderbij laten komen? Nee, maar het is er wel. Ook speelt mee dat er allerlei (aangeleerde) gewoontes zijn die je gevoel in de weg kunnen staan en voor je het weet staat iemand veel dichterbij dan je prettig vindt. Of verder weg, natuurlijk.

Als laatste mochten we ervaren hoe het voelt om aangeraakt te worden door een haptotherapeut. Dat viel mij mee. Al leerde ik wel een bijzondere les. Ik vond de hand op mijn rug, licht en vroeg wat harder te duwen. Ik kreeg terug: dus jij wilt dat ik meer moeite doe om jou te raken? Is dat het gevolg van ‘altijd’ meebewegen met anderen…

Vandaag geleerd bij haptonomie: als je gewend bent om  mee te bewegen met anderen, is het moeilijk om te voelen wanneer iemand jou (aan)raakt.

Wandelcoach Kennemerland

Wandelcoach Kennemerland_02

Op 21 mei is er weer een Nationale Wandelcoachdag. Op meer dan vijftig plaatsen in Nederland en Vlaanderen kun je dan gratis kennismaken met de praktijk van wandelcoaching. Maar zelf heb ik in de aanloop daarnaartoe ook kennisgemaakt. Met twee collega’s in mijn regio. En samen vormen we nu Wandelcoach Kennemerland.

Via deze link kom je op de website van de Nationale Wandelcoachdag bij mijn aanbod. Ik ben een taalvaardig coach die niet alleen nieuwsgierig is naar de inhoud van je verhaal, maar die ook goed luistert hoe je dat vertelt.
’s Ochtends doe ik drie korte wandelingen voor 1 of 2 personen. Hiervoor moet je je van te voren (samen) aanmelden.
En ’s middags om 14.00 uur doe ik een groepswandeling. Hiervoor hoef je je niet vooraf aan te melden. Je kunt gewoon aansluiten bij het toegangshek tot de Amsterdamse Waterleidingduinen aan de Zandvoortselaan te Zandvoort. Ik vertel wat en we doen oefeningen in tweetallen.

De eerste paar jaren heb ik mee georganiseerd aan de Nationale Wandelcoachdag. Leuk om zo meer wandelcoaches te leren kennen! Daarna heb ik uitwisseling met collega’s in de buurt gezocht en ben ik lid geworden van Bewust Haarlem. Maar nu komt het: dit jaar heb ik in de aanloop naar de Nationale Wandelcoachdag bij Bewust Haarlem twee coaches ontmoet die met hetzelfde bezig zijn als ik.

Robin Captijn heeft een Ademcentrum in Santpoort Noord en biedt daar ook wandelcoaching aan in het duingebied bij Duin en Kruidberg. Zijn kennis van de Buteyko ademtherapie gebruikt hij ook als Life Coach bij stressklachten, depressie en angst. Ook organiseert hij groepsgewijze Barefoot wandelingen om te ontladen en te ontgiften door te aarden.

Rob Spruyt heeft zijn praktijk Wandelgeluk in Zandvoort. Hij werkt met jou aan een positieve mindset, leert  je -door in beweging te komen- stil te staan bij je gezondheid, geluk en persoonlijke ontwikkeling. Hij wandelt in de Amsterdamse Waterleidingduinen, Nationaal Park Zuid-Kennemerland en over het strand. En mocht je door omstandigheden niet goed kunnen lopen, Rob duwt ook de rolstoel door het mulle zand.

Deze mooie ontmoeting heeft tot een samenwerking geleid. Samen zijn wij sinds februari van dit jaar: Wandelcoach Kennemerland. We gaan elkaar nog betere coaches maken door van elkaar te leren middels intervisie. We gaan onze cliënten nog meer bieden door als dat zo uitkomt, door te verwijzen naar de specialiteit van een van de anderen. En mocht het nodig zijn, dan kunnen we elkaar ook waarnemen -een fijne gedachte voor (opdrachtgevers van) zelfstandige ondernemers zonder personeel.

Ik steun de sponsoractie van Caroline van Dijk

kilimanjaro

Begin februari 2016 beklimt Caroline van Dijk de Kilimanjaro als sponsoractie voor War Child. Ik steun haar actie met een afdracht van 10% van alle verkochte cadeaubonnen in de periode van 1 november tot en met 31 januari. Koop dus juist nu een cadeaubon en draag 6,50 euro bij aan deze sponsoractie.

Caroline van Dijk is als freelance mediator verbonden aan Trans-3.nl. in 2012/13 is zij opgeleid tot Mediator aan het Amsterdams ADR Instituut, verbonden aan de Universiteit van Amsterdam.

“In een impulsieve bui heb ik mij bij War Child aangemeld om de Kilimanjaro te beklimmen en mee te doen met deze sponsoractie” zegt ze, “omdat hierbij twee dingen samenkomen die ik op mijn bucket list heb staan: een bijdrage aan een betere wereld en een sportieve uitdaging”

Het verhaal van War Child -de oorlog uit een kind te halen- staat verwoord op hun site:

War Child’s visie: een toekomst in vrede voor alle oorlogskinderen
Miljoenen kinderen groeien op in oorlog. Oorlog die een verwoestende invloed heeft op hun ontwikkeling. Geweld, misbruik, verwaarlozing en verlies maken hen somber. Angstig. Agressief. Ze kunnen niet normaal kind zijn. Kinderen horen niet thuis in oorlog. Nooit. Ze hebben het recht op te groeien in vrede. Zich op een gezonde manier te ontwikkelen, in een veilige omgeving. Te worden wie ze willen zijn. Kinderen die opgroeien tot evenwichtige volwassenen, zijn later beter in staat conflicten te voorkomen of op te lossen. Die generatie vormt de hoeksteen van een toekomst in vrede.

Einde citaat.

“Ik ga 30 januari voor het goede doel de Kilimanjaro beklimmen. Wie wil mij en War Child in deze sponsoractie steunen? Ik heb me verplicht 2400,= euro aan sponsorgeld binnen te halen. Reis en verblijf betaal ik uiteraard zelf.” -aldus Caroline van Dijk.

In deze periode, van 1 november tot 31 januari, waarin de cadeaubonnen voor een wandelcoachervaring extra in trek zijn, draag ik 10% bij aan deze sponsoractiviteit. Geen korting dus voor de gulle gevers die anderen deze kennismaking met wandelcoaching gunnen, maar wel het goede gevoel dat 6,50 euro van elke bon naar War Child gaat via deze sympathieke actie van Caroline van Dijk.

Lees hier verder over de cadeaubon…

Verwonderd Duin

IMG_20150625_115618

Alsof er een raster over het duinlandschap was gelegd, zo duidden coördinaten de plaatsen aan waar beeldende kunstenaars hun visie op natuur verbeeld hadden. Mooie contrasten en fraaie commentaren leverde dat op. Ik verzorgde driemaal een groepswandeling: zichtlijnen en witregels.

Oefening 1: hoofd leegmaken – in tweetallen.
Vertel wat je dwars zat, vanmorgen, gisteren of vorige week. Iets waar je hoofd vol mee liep en veel energie kostte. Je gesprekspartner reageert -zonder respectloos te worden- alleen maar met: “Wat naar, wat vervelend voor je!”, “Wat kost dat veel energie, wat akelig!” Na verloop van tijd kun je je eigen verhaal zelf relativeren.

Oefening 2: verwondering (is iets anders dan verbazing) – in tweetallen.
Kies een wonder en vertel erover met veel details, in geuren en kleuren. Je gesprekspartner zal doorvragen om het plaatje scherp te helpen krijgen. Aan het eind van de oefening krijg je gelegenheid om het met enkele steekwoorden op te schrijven.

Oefening 3. zintuigen – individueel.
Maak de volgende zinnen af
– als ik het landschap zie, dan zie ik….
– als ik het landschap hoor, dan hoor ik….
– als ik het ruik…
– als ik het proef..
– als ik het aanraak…
– als het landschap mij pijn doet…

Oefening 4. Droomlandschap – in tweetallen.
Schilder met woorden je droomlandschap of vakantieplek, het uitzicht, de uitstraling. Je hoeft niets op te schrijven, maar je gesprekspartner moet het met al zijn zintuigen kunnen beleven.

Oefening 5. Aspecten knippen en plakken – individueel.
Aspecten van je droomlandschap hechten aan de dingen om je heen, in het landschap waar je nu loopt. Dus bijvoorbeeld: ik hou van de kracht van de rotsen in m’n droomlandschap…; als ik hier kijk, zie ik dat in dikke stammen van oude bomen… Neem de tijd om dit in woorden op te schrijven.

Oefening 6. Ervaar en geniet – individueel.
Ervaar en geniet van het ‘verbeterde’ landschap om je heen.  Je krijgt de tijd om je aantekeningen te herschikken tot een gedicht.

Oefening 7. Nieuwe ideeën – in tweetallen.
Vraag je gesprekspartner of hij/zij nieuwe ideeën of plannen heeft voor de komende periode. Lees elkaar je gedicht voor.

Verschuiving van de seizoenen

Najaarslicht

Najaarslicht

Wie voldoende buitenkomt en wekker, winter-/zomertijd, kantoorverlichting en ‘Climate Controll System’ niet allesbepalend laat zijn voor het ritme in z’n leven, voelt de verandering van de seizoenen. We beleven een heel zacht najaar, nu, en de lage zon werpt een strijklicht op natuur en landschap die ons inspireert met z’n kleurenpracht. Planten verzetten zich nog tegen afsterven en verdwijnen en de winter als ‘nacht van de dood’ is nog niet in beeld. En juist omdat het winterweer uitblijft, leven we al in blijde (boven)verwachting van de lente! Dat komt uiteraard omdat we -ondanks alles- toch gewoon elke dag de kalenderdagen meetellen… Eind november: het weer is zacht voor de tijd van het jaar… Bijna december: en nog steeds geen winter…

Jaap Voigt wijst ons in zijn boek “Leven & werken in het ritme van de seizoenen” op een discrepantie tussen de seizoensindeling volgens de kalender en de door de beweging van de aarde veroorzaakte klimatologische effecten die deze seizoenen veroorzaken. Om met dat laatste te beginnen: we herkennen de momenten waarop de zon boven de evenaar staat en boven de Kreeftskeerkring en Steenbokskeerkring. Die momenten gebruiken we als startmoment van een nieuw seizoen, de zomer op 21 juni, de herfst op 21 september, et cetera. Jaap Voigt legt uit dat deze momenten feitelijk juist de hoogtepunten van de seizoenen vormen en feitelijk dus het midden van elk seizoen bepalen. Vanaf 21 september, bijvoorbeeld, wijkt de zon elke dag steeds verder van de evenaar af tot er op 21 december een ommekeer plaatsvindt en de beweging terug wordt ingezet. Op 21 maart is de afwijking teniet gedaan en ‘komt’ de zon onze kant op met 21 juni als hoogtepunt.

Let op: dit is geen verhaal dat de opwarming van de aarde verklaart of iets dergelijks, maar een manier om de cyclus van de seizoenen dichter bij je gevoel te brengen. Op 21 december staat de zon het verst bij ons vandaan. Voel dat als: hartje winter. En vanaf dan kijken we alweer naar de cyclus als een begin van de volgende omloop.

Oefening met roddelen

20140325_114541_cr_cr

Ik wandel met een kleine groep mensen die elkaar al langer kent; voor mij zijn ze nieuw. Graag wil ik hen ook een beetje leren kennen voordat we een volgende oefening kunnen doen… Met welke energie zijn ze deze wandeling begonnen? Zijn er actuele vragen? Zitten er onderlinge spanningen in deze groep? Welke verwachtingen brengen ze mee?
Deze keer heb ik dat ontdekt met behulp van een oefening met roddelen.

Door een drietal te maken, kreeg ik de gelegenheid kort even een-op-een met een deelnemer te praten. Met doorwisselen sprak ik elke deelnemer individueel en voerde het drietal deze opdracht uit:
– degene die in het midden loopt staat centraal, maar mag niets zeggen (wel luisteren, uiteraard);
– de buitenste twee gaan met elkaar in gesprek over de middelste persoon;
– thema voor dit gesprek is: uit welk nest komt deze persoon, zie je dit terug in z’n karakter, werk, gedrag?

Pas als iedereen geweest is, licht ik toe waarom ik deze oefening gekozen heb. Daar zijn twee redenen voor:
1. Het is goed om je ervan bewust te zijn dat er een verschil zit tussen hoe anderen (lees: mensen die jou kennen!) jou zien en hoe jij jezelf ziet; goed ook om te ervaren hoe sterk de drang is om dat verhaal van anderen aan te vullen en te ‘corrigeren’, bang dat het niet klopt of dat je niet begrepen wordt!
2. Het is de moeite waard om na te gaan welke bagage je meedraagt bij alles wat je doet, bagage in de vorm van normen en waarden die je van huis uit meegekregen hebt (of waar je je aan ontworsteld hebt!), de kijk op de wereld die je met de paplepel is ingegoten en waarop jij je eigen waarnemingen, patronen en reacties hebt gebouwd.

De deelnemers vullen aan:
– dat ze heel voorzichtig formuleerden om de persoon in het midden niet te kwetsen en dat ze wisten dat ze de waarheid niet in pacht hadden.
– dat de opdracht om iemands komaf te koppelen aan hoe je hem nu in zijn werk kent, nieuwsgierig maakt naar wie die persoon eigenlijk is (terwijl ze dachten dat ze hem al kenden).

Al met al een mooie oefening met heldere resultaten, ondanks de prikkelende titel met het beetje negatieve woord ‘roddelen’. Ik ga ‘m vaker doen!