Skip to content

Zo moeder, zo dochter

Lara Cycle for Plan

Ik steun de sponsoractie van Caroline, schreef ik in 2015. En ook vorig jaar droeg zij haar steentje bij. Nu treedt mijn oudste dochter in haar voetsporen en haalt geld op om activiteiten en acties tegen kindhuwelijken in Malawi te ondersteunen. Aan deze sponsoractie is een fietstocht van 550 km gekoppeld over wegen die zeker geen fietspaden kennen en vaak ook onverhard zijn. Met een groep van 25 fietsers die samen tenminste 100.000 euro inbrengt, worden dorpen, scholen, weeshuizen en ziekenhuizen bezocht. De lokale activiteiten krijgen zo extra veel aandacht en zijn enorm blij met de belangstelling.

Wil je haar steunen? Klik hier en vervolgens op “support”.

——————————————————————————————

Mijn motivatie

In Malawi trouwt de helft van de meisjes voordat ze 18 jaar is. Vooral in de landelijke gebieden, waar weinig toegang is tot onderwijs en veel armoede is, komen veel kindhuwelijken voor. Om de situatie te verbeteren heb ik dit jaar het doel om 4000 euro in te zamelen voor Plan Nederland. In juni ga ik door de landelijke gebieden in Malawi 550 km fietsen om zo met eigen ogen te zien waar het opgehaalde bedrag naartoe gaat.

De situatie:

  • Elke twee seconden wordt er ergens in de wereld een meisje gedwongen te trouwen als ze zelf nog kind is, vaak met een veel oudere man;
  • In totaal worden er jaarlijks 15 miljoen meisjes gedwongen te trouwen als ze nog kind zijn;
  • 12% van de vrouwen in Malawi tussen de 20 – 24 jaar trouwde voor haar 15e;
  • 50% van de meisjes in Malawi trouwt voordat ze 18 jaar is;
  • Malawi staat op de negende plaats van landen met het hoogste aantal kindhuwelijken ter wereld;
  • 40 procent van de families in Malawi heeft geen schoon drinkwater of bruikbare sanitaire voorzieningen;
  • Bijna een vijfde van de meisjes en jongens maakt de lagere school niet af; 
  • Slechts 56 procent van de kinderen stroomt door naar de middelbare school, waarna vooral meisjes afhaken.

Deze situatie moet verbeteren! Steun jij mijn actie?!

De opbrengst gaat naar Cycle for Plan Malawi en wordt geïnvesteerd in seksuele voorlichting, onderwijsprogramma’s, water en sanitaire voorzieningen. Uiteraard gaat het gehele bedrag naar de projecten en neem ik alle kosten van de reis voor eigen rekening. 

Heel erg bedankt voor jullie steun!

Lara

Advertenties

Intimiteit en taal

10352283_704208529645775_4392864532218226798_n

‘Ik hou van jou en ik mis je’. Mag je dat tegen willekeurig wie zeggen? Hoe ver kun je gaan met wat je zegt? En dan nog dit: kunnen taalkunstenaars (dichters) verder gaan dan jij en ik? Oh, en hoe zit dat dan bij coaches? Waar ligt de grens voor een goed gesprek?

Ik denk dat ik in taal heel ver kan gaan. Het zit in je hoofd, het appelleert aan een droom, een verlangen, het vertegenwoordigt een virtuele lichamelijkheid en het voedt jou. En daarom verlicht het je sombere gedachten als ik daarover met je spreek. En ik snap wat jou verlamt en kietel soms de stoutmoedige gedachten om daarmee om te gaan. Ik ben de duivel die de engel van je schouder mept: zeg het maar, hoe het echt is!

Taal is meer dan we denken de werkelijkheid waarbinnen we bestaan. Psycholoog Jacques Lacan ontdekte in de ontwikkeling het spiegelstadium,  het moment waarop we onszelf herkennen in de spiegel als de persoon waarover het verhaal gaat, de naamdrager. ‘Ik’ zeggen we dan, en wijzen naar ons spiegelbeeld. En daarmee omarmen we een bestaande geschiedenis.

Laat het verhalen zijn, daarvan ben ik een groot voorstander. Je hebt een voorgeslacht, een gezin, een familie. Daarvandaan ging jij op ontdekkingstocht en je ontmoette anderen. En omdat je die anderen hebt toegelaten in jouw wereld, ben jij / is jouw identiteit geboren en het avontuur begonnen.

Op diezelfde manier bemoei ik mij met jou als jij een coach nodig hebt. Wees welkom!

Geluk is vluchtig

header-haarlem

Doe het niet! Je wordt er doodongelukkig van: het najagen van geluk. Het zijn net zeepbellen die uiteenspatten als je ze vastpakt.

Zoek naar betekenissen. Wat betekent iemand of iets in jouw leven? Wat is de betekenis van jouw leven? Soms moeilijke vragen, waarbij ik meteen zeg dat het niet alleen aan jou is om ze te beantwoorden. Je zult ervoor in interactie moeten met je omgeving. En om er dan nog maar een schepje bovenop te doen: niet alleen in je interactionele omgeving, maar ook in je contextuele omgeving.

Je interactionele omgeving bestaat aan mensen en partijen met wie jij rechtstreeks in gesprek kunt gaan. Ook niet altijd even eenvoudig, want hoe doe je dat en hoe breng je dan jouw vragen ter tafel? Maar je contextuele omgeving bevindt zich daar nog buiten. Deze bestaat uit mensen en partijen die wel een mening over jou hebben, gebaseerd op verhalen van anderen of op grond van vooroordelen of stigma’s, maar die jij niet rechtstreeks kunt benaderen.

Soms moet je die geluiden uit de contextuele omgeving ook gewoon maar van je af moeten laten glijden. Vaak zegt het meer over degenen die een mening vertolken dan dat het iets over jou zegt. Mijn advies is om je te richten op de interactionele omgeving en deze mensen tot jouw ambassadeurs te maken. Daarvoor moet je je niet verdedigen, maar in je kracht gaan staan en jezelf laten zien.

Wie jij bent en wat jij betekent doe je door jezelf in een geschiedenis te plaatsen, jezelf een verhaal eigen te maken van vallen en opstaan, je creativiteit vorm te geven en lief te hebben. Dat laatste misschien nog wel het meest. En dat begint bij jezelf!

Wandelcoach Kennemerland doet mee aan de Geluksroute Haarlem op 4 februari (zondag), vanaf 11.00 uur bij Hof 20, Begijnhof 20.

logo nieuw

Leertherapie

26-IMG_20170826_180309

Deze blog had ik al aangekondigd. Maar je moet er 39 voor worden om het te snappen. Of 54. En natuurlijk doet de leeftijd er niet toe, maar is er een besef voor nodig. Een besef dat dit blijkbaar iets is waarin jij van anderen verschilt en wat jou belemmert in een aantal zaken.

Ik wil het niet erger maken dan het is, want in de eerste plaats is het zo dat wie jij bent en hoe jij het doet, jou geholpen heeft om hier te komen. En dat mag je niet onderschatten. Je hebt keuzes gemaakt, consequenties gedragen. Je hebt ontdekt dat jouw gedrag reacties oproept, bewondering en weerstand. En door schade en schande heb je geleerd dingen recht te zetten en te relativeren. Je bent net iets verder gekomen dan: zo ben ik nu eenmaal! Je hebt je kunnen verbinden met mensen in jouw omgeving.

Wat is het dan? Waar heb ik het over? Al in je vroegste jeugd heb je ontdekt hoe te reageren op de omstandigheden waarin je klein en kwetsbaar was. En –er van uitgaande dat je overlevingsstrategie succesvol was- dat patroon aan reacties draag je met je mee en is verschillend van de patronen die anderen zich eigen gemaakt hebben.

Nu doen mensen hun leven lang ervaring op en ontwikkelen ze zich verder. Soms gaat dat min of meer gelijk op met functies in een bedrijf of organisatie waarin ze steeds meer verantwoordelijkheid dragen. Om elkaar te verstaan op die posities, is het noodzakelijk dat je meer en meer dezelfde ‘taal’ spreekt. Met andere woorden: eventuele blinde vlekken die je meebrengt uit je jeugd, vragen om aandacht, om te worden opgelost wil je kunnen blijven functioneren.

Voor therapeuten die luisteren en begrijpen als professionele vaardigheden inzetten, is hier een opleidingsmogelijkheid voor in de vorm van leertherapie. Hierbij gaat de therapeut in gesprek met een andere therapeut om de blinde vlekken bloot te leggen. Ik zeg het veel te kort door de bocht, maar je kunt het nalezen in de publicatie die Monika Joras op haar site heeft gezet: https://monikajoras.nl/leertherapie/

Hoewel het boekje in eerste instantie voor collegae is geschreven, deelt ze in het voorwoord haar droom dat niet alleen alle professionals die met mensen werken, maar iedereen zich in de omgang met anderen bewust wordt van de blik waarmee hij naar de wereld kijkt.

Nederlandstalige jazz

Cajan Marten yvonne

Taal is zeg maar echt mijn ding, om met Paulien Cornelisse te spreken. Ik gebruik het in mijn coaching. Je kunt mij uitnodigen voor een workshop om die rare voorstelling van zaken dat een boodschap een zender heeft en een ontvanger, te ontzenuwen. Ik schrijf er gedichten mee en praat met hetzelfde gemak met psychiaters-in-ruste (waarover meer in een volgende blog).

Maar nu loop ik echt te stuiteren van geluk. Kom niet in m’n buurt of ik omhels je… Ken je dat? Een proces heeft een aantal mijlpalen en het is fijn als je bij elke mijlpaal kunt concluderen dat het goed gaat. Welnu, ik doe een project met Yvonne Weijers en Cajan Witmer waarbij ik songs naar het Nederlands hertaal (letterlijk vertaal + figuurlijk vertaal naar de Nederlandse context), en keer op keer, bij iedere mijlpaal, concluderen we dat het resultaat van dit project nog groter en nog mooier gaat worden dan gedacht.

Cajan is de arrangeur van dit repertoire, beroepsmuzikant en conservatoriumdocent, en hij heeft achter z’n piano zulke mooie muziek voor drums, bas, gitaar en piano bedacht! Waarschijnlijk -dat moet wel- hoorde hij het al de hele tijd in de oefenruimte, maar ik hoor het nu pas als de band repeteert.

Yvonne is de zangeres en zij kan in deze hertaalde songs zo goed haar ziel en zaligheid kwijt. Bovendien -vermoed ik- is ze als zangeres ook nog gegroeid door haar opleiding tot stembevrijder en de praktijk die ze hierin uitoefent. Tja, en dan mag ze dus mijn hertalingen zingen zoals: “Het vuurwerk in de sterrennacht dat voortdurend in jouw ogen lacht.”

Met wandelcoaching heeft dit project dus niets te maken, maar wil je deelgenoot worden van ons succes, bestel dan de CD en koop toegangskaarten voor 24 februari als we de primeur hebben in de Philharmonie te Haarlem.

Door duinen en op strand

Noordzee storm schuim

foto René Louman

Maandag wandelde ik met M. een motorrijdster. Problemen op het werk, maar de echte vraag betrof het manipulatief gedrag van een mantelzorg behoevende ouder. Het weer zat mee.

Dinsdagochtend hielden we het onverwacht ook droog. K. vertelde over haar vakantie en hoe haar vertrouwen in mensen beschadigd was na haar ontslag. Maar zij was het niet die veranderd was, het bedrijf kwam in een andere fase.

Woensdag was het code Oranje. En met I. durfde ik niet tussen de bomen te lopen, dus gingen we naar het strand. Indrukwekkende zee, maar geen woord te wisselen. Gedwongen stilte-wandeling van drie kwartier tegen de wind in en toen omgedraaid. Dat ging beter en samen aan de koffie nog veel meer. Indrukwekkende problematiek wel.

Donderdag, met M. nakomertje in een groot gezin met een te vroeg gestorven vader, klets- en kletsnat geregend. Mooie inzichten over cynisme als wapen uit angst om te kort te komen. En of die ballast die je sinds het verlies van je zus nu alleen moet dragen, niet ook een gouden kroon kan zijn.

Vrijdag met B. interim manager, wisselvallig weer. Van alles over zaken die je in een relatie zoekt en niet zult vinden. Omdat je het in jezelf moet zoeken. Hoe je je dan terug kan trekken en dat weer tegen je werkt. En er dan altijd nog een nooduitgang zou moeten zijn… Dat je dat in elk geval erg graag wil!

 

Haptonomie

haptonomie

Omdat ik altijd al eens had willen weten wat haptonomie is, nam ik deel aan een kennismakingssessie van Eline Blom en Helen Gerritsen. Zij kennen elkaar van de terugkombijeenkomsten van de opleiding en versterken elkaar met intervisie en gezamenlijke promotie-activiteiten. Hè, waar ken ik dat van? Oh ja, van Wandelcoach Kennemerland!

Het werd een enerverende bijeenkomst! Al bij de eerste oefening vond ik Eline op mijn weg die haar bekendheid met lichamelijkheid en haar speelsheid etaleerde door mij de weg te versperren tot de stoel waarin ik wilde gaan zitten. Het eerste leerpunt was een feit: wat doe ik als iemand wil hebben wat ik wil? Antwoord: ik gun het de ander en neem genoegen met wat er voor mij overblijft.

Overigens bofte ik dat ik niet veroordeeld was tot de stoel waarop ik begon en belandde tussen de twee haptonomen, professionals tenslotte. En dat hielp bij de volgend oefening: stoelen bij elkaar en handen vast. Ik was meteen alert voor een gebed of toverspreuk of samenzang, maar het ging over temperatuurverschillen… Heb je warme handen, dan mag je (dank) ontvangen, bij koude handen leer je wat de vreugde van ontvangen is.

De volgende oefening was in tweetallen en ging over nabijheid. Wist ik dat er verschil zit tussen op iemand afstappen of iemand naderbij laten komen? Nee, maar het is er wel. Ook speelt mee dat er allerlei (aangeleerde) gewoontes zijn die je gevoel in de weg kunnen staan en voor je het weet staat iemand veel dichterbij dan je prettig vindt. Of verder weg, natuurlijk.

Als laatste mochten we ervaren hoe het voelt om aangeraakt te worden door een haptotherapeut. Dat viel mij mee. Al leerde ik wel een bijzondere les. Ik vond de hand op mijn rug, licht en vroeg wat harder te duwen. Ik kreeg terug: dus jij wilt dat ik meer moeite doe om jou te raken? Is dat het gevolg van ‘altijd’ meebewegen met anderen…

Vandaag geleerd bij haptonomie: als je gewend bent om  mee te bewegen met anderen, is het moeilijk om te voelen wanneer iemand jou (aan)raakt.