Spring naar inhoud

Wij zijn jouw ouders en jij bent ons kind

Geen automatische alt-tekst beschikbaar.

“Mag ik een knuffel van je?”, vraagt ze. En natuurlijk mag ze een knuffel, lang en warm. Zij is degene met wie ik vanaf het eerste moment het meeste contact heb. Hoe gaat dat? Daar gaat het niet over vandaag. Ik bezoek workshop familie-opstellingen van Gea Boschma en Marja Tol in Flow Plaza.

We beginnen in een kring. Veel mensen blijken elkaar eerder ontmoet te hebben. En ik heb blijkbaar als enige de instructies niet goed gelezen. Feit is dat ik als enige met m’n schoenen aan in de kring zit. En bij de lunch heb ik als enige geen boterhammen bij me in een broodtrommeltje. Maar het geeft allemaal niet. Ik bevind mij in een bad waar mensen elkaar vasthouden, kussentjes onder hun voeten leggen en onder dekentjes kruipen.

Er staat een vader en een moeder op de vloer en een dochter. De vader is dood of afwezig. De dochter heeft het moeilijk met haar moeder. Een beetje net alsof, natuurlijk, want we spelen het. En op enig moment komt de vraagsteller zelf ook op de vloer. ‘Hoe dat voelt’ is een veel gestelde vraag. En bijna ritueel klinken uitspraken als ‘wij zijn jouw ouders en wat er tussen ons speelt is van ons; daar heb jij niets mee te maken’ of ‘ik ben je vader en jij bent mijn kind’, ‘dankjewel dat je mijn last heb gedragen, maar het is mijn last en het is goed dat je ‘m weer bij mij legt’.

Zo behandelen we vier vragen van vier vraagstellers en denk niet dat de vragen concreet zijn. Maar de opstellingen zijn dat wel. De representanten voelen precies wat de vraagsteller verwacht zonder dat dit wordt ingefluisterd of voorgezegd. Ik ben de vader van dochters die het tempo waarin ik het vertrek van hun moeder als een voldongen feit heb geaccepteerd, niet hebben mee kunnen beleven, boos en verdrietig zijn en door mij onbegrepen. Ik ben het halfbroertje van een zus die de last van haar moeder is gaan dragen na het overlijden van haar vader. Ik resoneer mee met de moeder die vindt dat ze moet kiezen om wel of niet door te gaan met haar relatie en belast is met de wens het beter te zullen doen dan haar ouders. Ik voel veel emotie.

Het is leerzaam. Zelf werk ik eigenlijk alleen maar met taal. Maar de opstellingen zijn krachtig en ik zie hoe de in de mond gelegde uitspraken een rituele kracht in zich bergen en ankers kunnen slaan.

Tijdens de lunch spreek ik mijn ex van de ochtend en we hebben daadwerkelijk iets gemeen. Al was het maar het aantal van de drie dochters die wij in het echte leven hebben. Ook dat schept dan weer een band.

Doe ik nog een keer mee? Ja, ik denk het wel…

Advertenties

Jubileum

oase_03Pijn. Mijn verhaal begint met pijn. Omdat ik ooit ben ontslagen nadat ik eerst geheadhunt was. Onterecht en onrechtvaardig.

Maar daar was het duinlandschap, de levensweg die zich manifesteerde als bijzondere metafoor voor ups en downs. Ik wandelde daar en ademde weer. Ik ademde en bleef wandelen.

Dat was het begin van mijn coachpraktijk in het Noord-Hollands duinlandschap. En veel mensen hebben sindsdien ervaren hoe dankbaar het is om met mij te lopen. Ik luister, ontregel en help om te herscheppen, meter voor meter, levenslang.

Doordat we naast elkaar lopen kijken we automatisch dezelfde kant op. Bovendien kruip ik onder de huid van jouw taal. ’t Is dan net alsof ik deel uitmaak van jouw monologue intérieur.

Hoe doe ik dat? Ik luister niet alleen naar wat je vertelt, maar ook hoe je het vertelt. Ik herken de signaalwoorden die aangeven hoe jij je verhoudt tot de wereld. Het maakt verschil of de dingen jou overkomen of dat jij zelf de keuzes maakt. En het maakt verschil of jij jouw hart volgt of probeert te voldoen aan de verwachtingen van anderen, verwachtingen die je misschien wel geïnternaliseerd hebt. En zo komen we al pratend al snel bij mechanismen die jou eerder behulpzaam zijn geweest om te komen waar je nu staat, maar die tegelijkertijd de door jou gewenste veranderingen in de weg kunnen staan.

Ik denk dat het de kunst is om de redactie te voeren over je eigen levensverhaal. Daar is zelfkennis voor nodig en eerlijkheid. Maar ook moed en zelfcompassie. Als je niet met liefde over de hoofdpersoon in jouw levensverhaal kunt schrijven, zal je boek ook niet met plezier worden gelezen.

Ik gebruikte expres het woord redactie. Want je mag ontvankelijk zijn voor bijdragen van anderen aan jouw verhaal. Sterker nog, daar ontkom je niet aan. liefst gebeurt dit in mooie ontmoetingen en fijne gesprekken, maar ook andere interacties schrijven mee aan jouw verhaal. Loopbaanontwikkelingen, bijvoorbeeld. Of het verlies van iemand die je dierbaar is. Het verwerken van ingrijpende gebeurtenissen is onlosmakelijk verbonden met de plot van je verhaal. Lukt het je om die gebeurtenissen een plek te geven?

De metafoor van een boek dat je kunt lezen, heeft ook z’n beperkingen. Want het boek is een talige werkelijkheid en de hoofdpersoon is een talige identiteit. Alsof je voor de spiegel stond, naar je beeltenis keek en zei: dat ben ik. Het gelijkstellen van een levende ziel aan een spiegelbeeld en/of ik-figuur verleent hem identiteit en maakt hem zichtbaar/herkenbaar voor anderen als een actor.

Dat een actor ook kan acteren als toneelspeler, weet ik wel. Dat geldt ook voor karakters in een televisieserie, de avatars in een computerspel en de profielen op Facebook. Je kunt je makkelijk verloren voelen tussen al deze identiteiten en het antwoord kwijtraken op de vraag: wie ben ik?

Mijn identiteit helpt mij in al z’n overeenkomsten en verschillen met andere mensen, om gezien, gehoord, begrepen en aangeraakt te worden. Om te communiceren, mij te ontwikkelen, om te ontmoeten. Ik kan de samenwerking aangaan met anderen, ik kan iets betekenen voor een ander, ik kan liefhebben, zingen en dansen.

Ik coach mensen die tegen zingevingsvragen oplopen, bijvoorbeeld als hun carrière voorbij is ze niet goed weten wat ze moeten doen. Ik coach mensen die vast zitten in een situatie waarvan ze niet weten hoe ze eruit moeten komen. Ik coach mensen met keuzestress omdat ze denken dat de rest van hun leven afhangt van de juiste keuze. Ik coach mensen die op hun werk niet gezien worden. Ik coach mensen die emotioneel gechanteerd worden. Ik coach mensen die van hun partner horen dat ze het niet goed doen. Ik coach jongeren. Ik coach mannen. Ik coach vrouwen.

Ik coach met veel empathie. En ervaar het als heel dankbaar werk!

Zo moeder, zo dochter

Lara Cycle for Plan

Ik steun de sponsoractie van Caroline, schreef ik in 2015. En ook vorig jaar droeg zij haar steentje bij. Nu treedt mijn oudste dochter in haar voetsporen en haalt geld op om activiteiten en acties tegen kindhuwelijken in Malawi te ondersteunen. Aan deze sponsoractie is een fietstocht van 550 km gekoppeld over wegen die zeker geen fietspaden kennen en vaak ook onverhard zijn. Met een groep van 25 fietsers die samen tenminste 100.000 euro inbrengt, worden dorpen, scholen, weeshuizen en ziekenhuizen bezocht. De lokale activiteiten krijgen zo extra veel aandacht en zijn enorm blij met de belangstelling.

Wil je haar steunen? Klik hier en vervolgens op “support”.

——————————————————————————————

Mijn motivatie

In Malawi trouwt de helft van de meisjes voordat ze 18 jaar is. Vooral in de landelijke gebieden, waar weinig toegang is tot onderwijs en veel armoede is, komen veel kindhuwelijken voor. Om de situatie te verbeteren heb ik dit jaar het doel om 4000 euro in te zamelen voor Plan Nederland. In juni ga ik door de landelijke gebieden in Malawi 550 km fietsen om zo met eigen ogen te zien waar het opgehaalde bedrag naartoe gaat.

De situatie:

  • Elke twee seconden wordt er ergens in de wereld een meisje gedwongen te trouwen als ze zelf nog kind is, vaak met een veel oudere man;
  • In totaal worden er jaarlijks 15 miljoen meisjes gedwongen te trouwen als ze nog kind zijn;
  • 12% van de vrouwen in Malawi tussen de 20 – 24 jaar trouwde voor haar 15e;
  • 50% van de meisjes in Malawi trouwt voordat ze 18 jaar is;
  • Malawi staat op de negende plaats van landen met het hoogste aantal kindhuwelijken ter wereld;
  • 40 procent van de families in Malawi heeft geen schoon drinkwater of bruikbare sanitaire voorzieningen;
  • Bijna een vijfde van de meisjes en jongens maakt de lagere school niet af; 
  • Slechts 56 procent van de kinderen stroomt door naar de middelbare school, waarna vooral meisjes afhaken.

Deze situatie moet verbeteren! Steun jij mijn actie?!

De opbrengst gaat naar Cycle for Plan Malawi en wordt geïnvesteerd in seksuele voorlichting, onderwijsprogramma’s, water en sanitaire voorzieningen. Uiteraard gaat het gehele bedrag naar de projecten en neem ik alle kosten van de reis voor eigen rekening. 

Heel erg bedankt voor jullie steun!

Lara

Intimiteit en taal

10352283_704208529645775_4392864532218226798_n

‘Ik hou van jou en ik mis je’. Mag je dat tegen willekeurig wie zeggen? Hoe ver kun je gaan met wat je zegt? En dan nog dit: kunnen taalkunstenaars (dichters) verder gaan dan jij en ik? Oh, en hoe zit dat dan bij coaches? Waar ligt de grens voor een goed gesprek?

Ik denk dat ik in taal heel ver kan gaan. Het zit in je hoofd, het appelleert aan een droom, een verlangen, het vertegenwoordigt een virtuele lichamelijkheid en het voedt jou. En daarom verlicht het je sombere gedachten als ik daarover met je spreek. En ik snap wat jou verlamt en kietel soms de stoutmoedige gedachten om daarmee om te gaan. Ik ben de duivel die de engel van je schouder mept: zeg het maar, hoe het echt is!

Taal is meer dan we denken de werkelijkheid waarbinnen we bestaan. Psycholoog Jacques Lacan ontdekte in de ontwikkeling het spiegelstadium,  het moment waarop we onszelf herkennen in de spiegel als de persoon waarover het verhaal gaat, de naamdrager. ‘Ik’ zeggen we dan, en wijzen naar ons spiegelbeeld. En daarmee omarmen we een bestaande geschiedenis.

Laat het verhalen zijn, daarvan ben ik een groot voorstander. Je hebt een voorgeslacht, een gezin, een familie. Daarvandaan ging jij op ontdekkingstocht en je ontmoette anderen. En omdat je die anderen hebt toegelaten in jouw wereld, ben jij / is jouw identiteit geboren en het avontuur begonnen.

Op diezelfde manier bemoei ik mij met jou als jij een coach nodig hebt. Wees welkom!

Geluk is vluchtig

header-haarlem

Doe het niet! Je wordt er doodongelukkig van: het najagen van geluk. Het zijn net zeepbellen die uiteenspatten als je ze vastpakt.

Zoek naar betekenissen. Wat betekent iemand of iets in jouw leven? Wat is de betekenis van jouw leven? Soms moeilijke vragen, waarbij ik meteen zeg dat het niet alleen aan jou is om ze te beantwoorden. Je zult ervoor in interactie moeten met je omgeving. En om er dan nog maar een schepje bovenop te doen: niet alleen in je interactionele omgeving, maar ook in je contextuele omgeving.

Je interactionele omgeving bestaat aan mensen en partijen met wie jij rechtstreeks in gesprek kunt gaan. Ook niet altijd even eenvoudig, want hoe doe je dat en hoe breng je dan jouw vragen ter tafel? Maar je contextuele omgeving bevindt zich daar nog buiten. Deze bestaat uit mensen en partijen die wel een mening over jou hebben, gebaseerd op verhalen van anderen of op grond van vooroordelen of stigma’s, maar die jij niet rechtstreeks kunt benaderen.

Soms moet je die geluiden uit de contextuele omgeving ook gewoon maar van je af moeten laten glijden. Vaak zegt het meer over degenen die een mening vertolken dan dat het iets over jou zegt. Mijn advies is om je te richten op de interactionele omgeving en deze mensen tot jouw ambassadeurs te maken. Daarvoor moet je je niet verdedigen, maar in je kracht gaan staan en jezelf laten zien.

Wie jij bent en wat jij betekent doe je door jezelf in een geschiedenis te plaatsen, jezelf een verhaal eigen te maken van vallen en opstaan, je creativiteit vorm te geven en lief te hebben. Dat laatste misschien nog wel het meest. En dat begint bij jezelf!

Wandelcoach Kennemerland doet mee aan de Geluksroute Haarlem op 4 februari (zondag), vanaf 11.00 uur bij Hof 20, Begijnhof 20.

logo nieuw

Leertherapie

26-IMG_20170826_180309

Deze blog had ik al aangekondigd. Maar je moet er 39 voor worden om het te snappen. Of 54. En natuurlijk doet de leeftijd er niet toe, maar is er een besef voor nodig. Een besef dat dit blijkbaar iets is waarin jij van anderen verschilt en wat jou belemmert in een aantal zaken.

Ik wil het niet erger maken dan het is, want in de eerste plaats is het zo dat wie jij bent en hoe jij het doet, jou geholpen heeft om hier te komen. En dat mag je niet onderschatten. Je hebt keuzes gemaakt, consequenties gedragen. Je hebt ontdekt dat jouw gedrag reacties oproept, bewondering en weerstand. En door schade en schande heb je geleerd dingen recht te zetten en te relativeren. Je bent net iets verder gekomen dan: zo ben ik nu eenmaal! Je hebt je kunnen verbinden met mensen in jouw omgeving.

Wat is het dan? Waar heb ik het over? Al in je vroegste jeugd heb je ontdekt hoe te reageren op de omstandigheden waarin je klein en kwetsbaar was. En –er van uitgaande dat je overlevingsstrategie succesvol was- dat patroon aan reacties draag je met je mee en is verschillend van de patronen die anderen zich eigen gemaakt hebben.

Nu doen mensen hun leven lang ervaring op en ontwikkelen ze zich verder. Soms gaat dat min of meer gelijk op met functies in een bedrijf of organisatie waarin ze steeds meer verantwoordelijkheid dragen. Om elkaar te verstaan op die posities, is het noodzakelijk dat je meer en meer dezelfde ‘taal’ spreekt. Met andere woorden: eventuele blinde vlekken die je meebrengt uit je jeugd, vragen om aandacht, om te worden opgelost wil je kunnen blijven functioneren.

Voor therapeuten die luisteren en begrijpen als professionele vaardigheden inzetten, is hier een opleidingsmogelijkheid voor in de vorm van leertherapie. Hierbij gaat de therapeut in gesprek met een andere therapeut om de blinde vlekken bloot te leggen. Ik zeg het veel te kort door de bocht, maar je kunt het nalezen in de publicatie die Monika Joras op haar site heeft gezet: https://monikajoras.nl/leertherapie/

Hoewel het boekje in eerste instantie voor collegae is geschreven, deelt ze in het voorwoord haar droom dat niet alleen alle professionals die met mensen werken, maar iedereen zich in de omgang met anderen bewust wordt van de blik waarmee hij naar de wereld kijkt.

Nederlandstalige jazz

Cajan Marten yvonne

Taal is zeg maar echt mijn ding, om met Paulien Cornelisse te spreken. Ik gebruik het in mijn coaching. Je kunt mij uitnodigen voor een workshop om die rare voorstelling van zaken dat een boodschap een zender heeft en een ontvanger, te ontzenuwen. Ik schrijf er gedichten mee en praat met hetzelfde gemak met psychiaters-in-ruste (waarover meer in een volgende blog).

Maar nu loop ik echt te stuiteren van geluk. Kom niet in m’n buurt of ik omhels je… Ken je dat? Een proces heeft een aantal mijlpalen en het is fijn als je bij elke mijlpaal kunt concluderen dat het goed gaat. Welnu, ik doe een project met Yvonne Weijers en Cajan Witmer waarbij ik songs naar het Nederlands hertaal (letterlijk vertaal + figuurlijk vertaal naar de Nederlandse context), en keer op keer, bij iedere mijlpaal, concluderen we dat het resultaat van dit project nog groter en nog mooier gaat worden dan gedacht.

Cajan is de arrangeur van dit repertoire, beroepsmuzikant en conservatoriumdocent, en hij heeft achter z’n piano zulke mooie muziek voor drums, bas, gitaar en piano bedacht! Waarschijnlijk -dat moet wel- hoorde hij het al de hele tijd in de oefenruimte, maar ik hoor het nu pas als de band repeteert.

Yvonne is de zangeres en zij kan in deze hertaalde songs zo goed haar ziel en zaligheid kwijt. Bovendien -vermoed ik- is ze als zangeres ook nog gegroeid door haar opleiding tot stembevrijder en de praktijk die ze hierin uitoefent. Tja, en dan mag ze dus mijn hertalingen zingen zoals: “Het vuurwerk in de sterrennacht dat voortdurend in jouw ogen lacht.”

Met wandelcoaching heeft dit project dus niets te maken, maar wil je deelgenoot worden van ons succes, bestel dan de CD en koop toegangskaarten voor 24 februari als we de primeur hebben in de Philharmonie te Haarlem.